Uczono mnie na edytorstwie, że przy redagowaniu wolno nam napisać książkę nawet na nowo, ale niech ręka boska nas broni przed ingerowaniem w cytaty. Obce słowo to święte słowo! Tymczasem robię eBooka, a tam wciska się wszędobylska Wikipedia ze swoimi językowymi kwiatkami…

„(…) jedna lub zestaw aplikacji (…)”
„(…) pozwalających na łatwe utworzenie oraz późniejszą aktualizację i rozbudowę (…)” – czego utworzenie?!
„(…) zarządzenie poprzez CMS (…)” – tak jak samochody jeżdżą poprzez tunele, a Łukasz się irytuje poprzez niedouczonych internautów…

Argh! Przecinki czy brak kropki bym zdzierżył, ale nie połamaną składnię! Więc myślę: zmieniać, nie zmieniać? A może cytat się zdezaktualizował? Sprawdzam na Wiki, ale nie… Kwiatki trzymają się hardo, pielęgnowane internetową znieczulicą na słowo pisane… Więc co robić? Jak cytować coś, czego czytać się nie da? Jak zmienić źródło, żeby było bardziej przyjazne czytelnikowi? Jak zmienić źródło? Jak zmienić…

I wtedy z pokorą pokłoniłem się dobrodziejstwu Internetu! Skoro nie wolno ingerować w cytaty, należy zaingerować w źródło! Wszystko nie trwało dłużej jak 5 minut. Wypieściłem, poprawiłem, przekleiłem i picuś-glancuś, aż nie mogłem wyjść z podziwu nad własną pomysłowością.

O, tak! Mają rację ci, co mówią, że z Internetu trzeba umieć korzystać. Może to i zło wcielone, ale jeśli człowiek naumie się brać to, co najlepsze, to nie taki diabeł straszny. Ania powiedziała, że normalnie nowoczesny ze mnie redaktor. Nie ma co, uznanie małżonki to chyba największy skarb, jaki mężczyzna może usłyszeć. To się nazywa motywacja (tak gwoli wczorajszego wpisu). A więc, Wikipedio, broń się, bo nadchodzę!
 

Jeśli człowiekowi trudno się do czegoś przyznać, to w pierwszej kolejności do własnej ułomności…

Jestem materialistą. Okropna przypadłość. Jeśli zabieram się za cokolwiek, muszę widzieć wymierne korzyści, jakie osiągnę. Inaczej kicha, klapa, kaplica i w ogóle masakra. Nawet na blogu pisałbym częściej, gdybym wiedział, że to coś daje. Uznanie innych? Szlifowanie pióra? Uśmiech na Twojej twarzy? Gdybym był pewien choć jednej z tych rzeczy, wszystko byłoby inne. Inaczej wyglądałyby moja nauka w liceum, mój zapał na studiach, moje wieczory, które marnuję w Kurnikowym domu pustej rozrywki.

Zabieram się za dziesiątki rzeczy, których nie kończę, a świadomość porzuconych planów przytłacza jak alkoholowe upojenie. Robię eksperyment, który pamiętam z czasów szkolnych: wpatruję się przez minutę w czarną kropkę na białej kartce – i nie potrafię się na niej skupić. Myśli odlatują za niezrobioną korektą, porzuconym e-bookiem i zbiorkiem Modrzewskiego, za który nie mogę się zabrać.

Jeśli człowiek byłby pewny efektów, jakie przyniesie jego praca, już dawno mieszkalibyśmy na Marsie… A może to tylko ja tak mam?
 

Znów będzie autotematycznie, bo nie zbiorę dziś w sobie tyle sił co wczoraj na przydługie historyjki studenckie.

Minęły już 2 lata, odkąd założyłem bloga. Nazwałem go „Zapiskami z tamtej strony” (ot, takie niewyszukane literackie nawiązanie), gdyż z racji ówczesnego wyjazdu miał być emigracyjnym pamiętnikiem. Powiedzmy, że mniej lub bardziej spełnił swoje zadanie. A że z powrotem na wyspy się nie wybieramy, to właściwie powinienem jakoś przechrzcić tego bloga i nazwać go sensowniej.

Pomyślałem jednak, że coś w tym jest. Przecież ciągle jesteśmy po drugiej stronie – wobec ludzi, wobec siebie, wobec własnych ambicji. Jeśli kiedyś drugą stroną była rzeczywista granica, której na dobrą sprawę od dawna nie ma, to i tak od tamtej pory przekroczyłem kilka kolejnych. Granicę stanu cywilnego, granicę kolejnego roku życia, granicę mnożących się dawek stresu, miłości, świata gokartów i wyższego wykształcenia. Życie w gruncie rzeczy to ciągłe przekraczanie granic. Takie gibanie się z jednej strony na drugą, przy czym nie zawsze się wie, po której stronie zostać. O ile stan kawalerstwa porzucałem dość świadomie, o tyle granice kolejnych szarż ulicznych, sideł nałogów czy niemocy twórczej przekraczałem z poczuciem bezwolnego poddawania się instynktom.

Jeśli więc emigracyjny zalążek tej pisaniny zniknął raz na zawsze, nie znaczy to, że nie raz jeszcze będę rozpaczliwie/entuzjastycznie (niepotrzebne skreślić zależnie od kontekstu) wołał „z tamtej strony” – jako roztkliwiony ojciec lub rozgoryczony facet po czterdziestce, jako zabiegany redaktor literackiego wydawnictwa lub bezrobotny pisarzyna na pensji żony czy jako ktokolwiek, kim zdarzy mi się być w przyszłości. „Tamta strona” ciągle na mnie czeka, bo kimkolwiek będę, zawsze będę przecież kimś innym, kto będzie próbował opisać cząstkę tej części życia, którą wybrał, a której inni mogą nie znać. Jak podejrzewam, niezbyt mi na razie wychodzi, ale z czasem może się wyrobię. Jeśli nie będę zabierał się do pisania po 21, to może zacznie być ciekawiej :)

Miałem na studiach przedmiot, który zwał się „wiedza o teatrze”. Prowadziła go przemiła Pani doktor, która – co było widać – pasjonowała się teatrem. Starała się nas zarazić tą pasją, jednak jak to często bywa na studiach (i nie tylko), spełzło to na niczym i większość z nas odetchnęła z ulgą, gdy otrzymała wpis w indeksie. Zajęcia trwały 2 x 1,5 godz. pod rząd, już nieważne czemu. Grunt, że naprawdę była to katorga niemiłosierna – gadać 3 godziny o historii operetek, dramatów i innych maskarad.

Nie wszyscy cieszyli się prędkim zaliczeniem zajęć. Nie wszyscy, czyli np. ja (co zazwyczaj – nieskromnie przyznam – rzadko mi się zdarzało w czasie tych 3 lat). Może inni również, ale ja na pewno byłem jednym z ostatnich, którzy pożegnali się na dobre z przemiłą – jeszcze raz to podkreślam, bo to ważne w świetle tego, czego się później dopuściłem – Panią doktor.

Warunkiem zaliczenia poza typowymi wymaganiami (czyt. obecność, aktywność, przygotowanie do zajęć) było napisanie recenzji dowolnej sztuki teatralnej. Ja, jak to ja, dość wcześniej zabrałem się za poszukiwanie znośnego przedstawienia. Wychodziłem z założenia, że skoro zaliczenie ma mnie kosztować ok. 20 zł i jeszcze mam tracić na szwendanie się po tak archaicznej instytucji, jaką wydawał mi się wówczas teatr – to najlepiej zrobić to szybko i bezboleśnie. Nie było ani szybko, ani bezboleśnie.

Pierwszym podejściem były bodajże „Sceny miłosne dla dorosłych” grane w elbląskim teatrze. Jak na pierwszy wybór przystało – pałałem jeszcze wówczas chęcią pożytecznego lub co najmniej przyjemnego wydania ok. 20 zł. Pamiętam, że którejś niedzieli specjalnie wcześniej pożegnałem się z Anią i przed cotygodniowym powrotem do Gdańska udałem się do teatru. Byłem chyba nawet dużo wcześniej i – o ile mnie pamięć nie myli – liczyłem z tego powodu nawet na dobrą miejscówkę. Okazało się, że nie załapałem się na żadną.

Za drugim podejściem pofatygowałem się zadzwonić kilka dni wcześniej, żeby zarezerwować bilet. Bez skutku. Jak mnie pani kasjerka poinformowała, bilety były wykupione od ok. miesiąca. Cóż, pozostało wybrać inną sztukę…

Elbląg okazał się pechowy, więc zmieniłem cel swych poszukiwań. Gdańskie teatry ceniły się bardziej (o co najmniej 5 zł) niż elbląski teatr, ale złożyło się, że miał być wystawiany „Dzień świra” (tak, tak, pierwowzorem tego kultowego filmu był monodram teatralny!). Pofatygowałem specjalnie Wojtka, żeby mi towarzyszył, i któregoś tam dnia pojechaliśmy na spektakl do jednego z gdyńskich teatrów. Nie powiem, że nie byłem wściekły, gdy się okazało, że biletów brak. Wyprzedane od dawna. Odwiozłem więc Wojtka. Wróciłem do domu. Zniechęcony poprzysiągłem sobie, że pójdę na byle jakie szajstwo, byleby napisać tę pracę.

Wiem, że przymierzałem się jeszcze do „Szalonych nożyczek” w Elblągu. Może dlatego, że tytuł całkiem dobrze współgrał z moim ówczesnym nastawieniem i premedytacją w zdobywaniu biletu do teatru. Oczywiście się nie udało, już nie pamiętam czemu. Koniec końców nie byłem na żadnej sztuce, choć zabiegałem o to z kilka dobrych tygodni.

A praca? Rzecz jasna napisałem. Nawet bardzo się podobała Pani doktor, tak że z uśmiechem wpisywała mi zaliczenie do indeksu. Wyznała przy okazji, że sztuki akurat nie widziała (pisałem o „Scenach miłosnych…”), ale po mojej recenzji bardzo chętnie się uda na spektakl, jeśli tylko nadarzy się taka okazja w Trójmieście. Daj Boże, żeby nie!

Pracę napisałem oczywiście samodzielnie. W życiu nie dopuściłbym się tak niecnych czynów, żeby zlecać pisanie komuś innemu. Co to, to nie. Starczyło, że przeprowadziłem rozmowy z moją Anią, siostrą i jej szwagrem oraz z mamą – wszyscy byli jakimś trafem na tej sztuce. A to mieli jakieś zaproszenia, a to coś innego. Im się udało, mnie nie. Ale co cztery głowy, to nie jedna. Myślę, że mieli na tyle różnorodne poglądy na temat sztuki, że sam ciekawszych wniosków bym nie wyciągnął. Wypociłem niemal 3 strony A4 wrażeń o sztuce, której nie widziałem. Pisząc, niemal ją widziałem, niemal szczegół po szczególe byłem w stanie opisać, co się działo tamtego magicznego wieczoru. Pisałem, puszczając wodze fantazji i tylko modliłem się w duchu, żeby przemiła (co podkreślam trzeci raz) Pani doktor nie zorientowała się w moich szachrajstwach.

Czy czuję się niewdzięcznie? Chyba nie. Wykładowczyni nie zasługiwała na to, co jej wyrządziłem, ale chciałem dobrze. Że teatry nie chciały otworzyć przede mną swych podwoi – trudno. Starałem się. A teraz tylko się śmieję. Śmiałem się zresztą do rozpuku, gdy decydowałem się na to karkołomne rozwiązanie. Niemoralne rozwiązanie. Zdziwiłem się nawet, że ani Ania, ani moja siostra, ani przede wszystkim mama – nie miały nic przeciwko pomocy w tym niecnym i nielojalnym planie.

Z upływem czasu rozkoszuję się smakiem tych studenckich wspomnień. Sporo było takich zdarzeń, a coraz to nowsze przypominają mi się z dnia na dzień. Niektóre wypadki sam prowokowałem (trochę jak ten powyższy), niektóre same się przytrafiały. Dzięki nim te 3 lata, które dziś dobiegły końca (odebrałem dyplom!), będę miło wspominał. Bo życie jest chyba zbyt ulotne, żeby brać je na poważnie. Gdy czasem los uparcie stara się dramatyzować, lepiej chyba zagrać mu na nosie, niż poddać mu się dobrowolnie.
 

Tak jak się spodziewałem, ktoś się w końcu zdziwił, że piszę tu o takich „intymnych” rzeczach. Czy faktycznie?

Nigdy tak o tym nie myślałem. Nie chcę traktować bloga jak publiczny pamiętnik, w którym będę się rozpisywał o swoich problemach, o rozmowie z mamą, kłótni z tatą, spacerze z psem i dostaniu się na studia. Dni są za krótkie, żeby pisać o każdym z nich. To pamięć weryfikuje, co warte jest ocalenia. Wówczas dopiero – po miesiącach czy latach – warto przystanąć i wspomnieć, co w nas zostało. Wtedy można pisać.

No dobra, wyłożyłem swoje blogowe credo, ale uciekam od tematu…

Mimo wszystko niegłupie jest to pytanie o intymność. Bo czemu właściwie piszę o tych wszystkich pieniądzach, małżeństwie, marzeniach? Rozkrajam siebie i wystawiam na publiczną krytykę i właściwie mi to nie przeszkadza. Zakrawa to nawet na ekshibicjonizm, bo im więcej zdradzam o sobie, tym bardziej czuję się wolny. Uach, ależ zabrzmiało…

Marzy mi się po prostu życie wśród ludzi wolnych od uprzedzeń. Od konwenansów, tajemnic i plotek. Ktoś powie, że wszystko już było i Ameryki nie odkryłem, więc może wyrażę się precyzyjniej. Niektórzy może są wolni od uprzedzeń (patrz: „Taniec z Gwiazdami”), ale na pewno do szczerości im daleko. O ile rewolucja seksualna, kulturalna i wszystkie inne przemiany „-alne” są już za nami, to do szczerości w stosunkach międzyludzkich chyba nam jeszcze brakuje.

Chciałbym kiedyś stworzyć rodzinę i zebrać paczkę przyjaciół, gdzie nikt do nikogo nie będzie żywił urazy, niczego nie ukrywał, nie bulwersował się zachowaniem innych. Taki freestyle, rzec by można. Ale na trzeźwo. To jest sztuka, nie? Na trzeźwo zachowywać się jak najbardziej zapijaczony żul.

Wizja tyleż głupia co niewykonalna. Ale czemu nie próbować? Kto nie chciałby zmieniać świata? Ja próbuję. Choćby pisaniem tutaj. I bezwstydnym obdzieraniem się z marzeń, wspomnień i namiętności. Kto następny? Woland? (Zapraszam w imieniu admina Erynii).